مجله اینترنتی روزانه

/

سبک زندگی

/

با لکنت زبان کودکم چه کنم

[ برخی, می‌کنند, بیان, کشدار, کلمات, تکرار, خاصی, حروف, زبان, لکنت, دچار, سالگی, سنین, كنم, ‌چه, ‌كودكم, ‌زبان, لكنت, زندگی, بهتر, غذا, بازی, خانه, پزشک, درمان, صورت, تفریحی, عجیب, کودک, کودکان, بسیاری از كودكان در سنین بین 2 تا 5 سالگی دچار لكنت زبان شده و حروف خاصی را تكرار و كلمات را به صورت كشدار بیان می‌كنند یا در مورد برخی صداه, ]

>>> تنوعی شگفت انگیز از ساعت های دیواری فانتزی و مدرن "" بیش از 150 طرح ""
خودت خونت رو دیزاین کن >> ورود به دنیای ساعت ها

با لكنت  زبان  كودكم  چه كنم؟
بسیاری از کودکان در سنین بین 2 تا 5 سالگی دچار لکنت زبان شده و حروف خاصی را تکرار و کلمات را به صورت کشدار بیان می کنند یا در مورد برخی صداها و سیلاب ها هیچ صدایی از خود ایجاد نمی کنند. لکنت زبان شکلی از ناهنجاری های کلامی است که باید به آن توجه کرد. در بسیاری از موارد، لکنت زبان تا 5 سالگی رفع می شود و گاهی مدت بیشتری ادامه می یابد. دلایل لکنت زبان چیست؟

متخصصان تصور می کنند که فاکتورهای مختلفی در این امر دخیل هستند که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد.
ـ عوامل ژنتیکی:
60 درصد کسانی که دچار لکنت زبان هستند، یکی از اعضای نزدیک خانواده شان با این مشکل درگیر بوده یا دچار مشکلات کلامی یا تاخیر در صحبت کردن بوده است.

ـ اختلاف در فرآیند مغزی صحبت کردن:
افرادی که لکنت دارند، فرآیند کلامی در آنها در مناطق متفاوتی از مغز روی می دهد. در این حالت در طریقه ایجاد ارتباط بین پیام های مغزی با ماهیچه ها مشکلی وجود دارد.

نشانه های اولیه لکنت زبان
اولین نشانه های لکنت وقتی بروز می کند که کودک بین 18 تا 24 ماه دارد. لکنت کودک برای والدین ممکن است ناراحت کننده باشد یا موجب عصبانیت آنها شود، اما لکنت در این مرحله برای کودک، طبیعی به نظر می رسد. نکته مهم، صبور بودن است.

ممکن است کودک برای چند هفته یا چند ماه دچار لکنت باشد یا گاهی به طور پراکنده دچار این حالت شود. بیشتر کودکانی که قبل از 5 سالگی دچار لکنت می شوند بدون نیاز به مداخله بهبود می یابند.

به هر حال اگر لکنت کودک شما همیشگی است و مرتبا بدتر می شود و همراه با حرکات بدن یا صورت است، ارزیابی توسط متخصص گفتار درمانی تا قبل از 3 سالگی ایده بسیار خوبی است.
درمان خاصی برای لکنت زبان وجود ندارد، اما روش های موثری برای کمک به کودک جهت غلبه بر این مشکل پیدا شده است. گفتار درمانی
گفتار درمانی نوعی درمان برای همه کودکانی است که دارای هر نوع اختلال و ناهنجاری در کلام هستند. این ناهنجاری شامل اختلال در تولید اصوات است که موجب مشکل شدن فهم کلام کودک می شود.

اختلالات کلامی ـ شنوایی شامل موارد زیر هستند:

ـ اختلالات به هم پیوستگی شامل سخت بودن تولید صداها یا درست بیان کردن کلمات هستند، به طوری که افرادی که آن را می شنوند بخوبی متوجه نمی شوند.

ـ اختلالات در صدا و تشدید صدا که این نوع اختلال می تواند باعث ناراحتی خود کودک هنگام صحبت کردن هم بشود.

ـ اشکال در بلعیدن غذا، مشکلات در خوردن و قورت دادن غذا
ـ مشکلات کلامی می تواند ناشی از مشکلات شنوایی هم باشد.

متخصصان گفتاردرمانی در مراکزی به همین نام مشغول به کار شده و حداقل دارای مدرک لیسانس در رشته گفتاردرمانی هستند. این افراد می توانند هنگام مشکلات کلامی به کودکتان کمک کنند. آنها احتمالا با کودک شما به صورت تک نفره کار می کنند یا امکان دارد در گروه های کوچک به آنها روش های درمانی را ارائه کنند.

متخصص گفتاردرمانی از استراتژی های مختلف برای کمک به کودک استفاده می کند:

ـ فعالیت هایی با مداخله زبان: در این نوع درمان، متخصص گفتار درمانی با کودک به وسیله بازی و صحبت کردن ارتباط برقرار می کند. او از کتاب ها، تصاویر یا اشیا برای بهبود زبان کودک بهره می گیرد. او از تمرین هایی مثل تکرار کلمات با تلفظ صحیح برای بهبود مهارت های کلامی استفاده می کند.

ـ تمرین تلفظ صحیح: تلفظ صحیح یا تولید صدا، تمرینی است که در آن صدای صحیح به کودک آموخته می شود که این کار اغلب هنگام بازی صورت می گیرد. نوع بازی به سن کودک و نیازهای خاص او وابسته است. متخصص به کودک می آموزد که هر حرف یا صدا چگونه بیان می شود و زبان در هنگام بیان آن حرف خاص، چه شکلی به خود خواهد گرفت.
ـ تمرین هایی برای تقویت ماهیچه های مربوط به حرف زدن: بر این اساس برخی تمرین های مربوط به زبان، لب ها و فک ها وجود دارد که باعث قوی شدن ماهیچه های دهان می شود.

به دلایل زیر می توان با یک متخصص گفتاردرمانی مشورت کرد:

ـ اختلالات شنوایی

ـ تاخیر در تفکر یا دیگر تاخیرها

ـ ضعیف بودن ماهیچه های دهان

ـ مشکلاتی مثل لب شکری بودن

ـ اوتیسم

ـ اختلالات تنفسی

ـ اختلال در بلع غذا

ـ مشکلات مغزی
در صورت تشخیص متخصص، هرچه زودتر مراحل درمان آغاز شود به نفع کودک خواهد بود.

سال های مدرسه

معمولا، وقتی کودک وارد دبستان می شود لکنت او بسیار افت پیدا می کند و مهارت های گفتاری او بهبود می یابد. اگر کودک دبستانی شما، لکنت زبان را ادامه داد، احتمالا خودش از مشکل آگاهی دارد و ممکن است که از آن خجالت زده هم باشد. دوستان و همکلاسی های او احتمالا به مشکلش توجه نشان داده و او را دست می اندازند.
اگر این مورد رخ داد، با معلم کودکتان صحبت کنید، او می تواند این موضوع را در کلاس با بچه ها مطرح کند. معلم همچنین قادر است موقعیت های استرس آور صحبت کردن را برای کودکتان کم کند تا آن که گفتاردرمانی آغاز شود.

چه زمان در پی کمک باشیم؟

اگر کودک شما 5 سال دارد و هنوز دچار لکنت زبان است با یک پزشک یا متخصص گفتاردرمانی مشورت کنید. همچنین در صورت مشاهده موارد زیر نیز بهتر است با یک متخصص صحبت کنید:

ـ اگر تکرار کل کلمات یا جملات توسط کودک زیاد شد.

ـ اگر صداها و سیلاب ها را در بیشتر موارد تکرار کرد.

ـ وقتی کودک، هنگام صحبت کردن کلمات را به مقدار طولانی می کشد.

ـ وقتی شروع به صحبت با سختی همراه باشد.

ـ وقتی شما متوجه جمع شدن یا کشیده شدن صورت هنگام صحبت کردن فرزندتان شوید.

ـ وقتی شما متوجه افزایش بلندی صدا در طول صحبت کردن شوید.

ـ وقتی کودکتان مدام از موقعیت هایی که نیاز به صحبت کردن دارد، فرار می کند.

ـ کودکتان یک کلمه را به خاطر ترس از لکنت عوض می کند.

ـ کودکتان در حین لکنت دچار حرکات دست و صورت می شود.
ـ در صحبت کودکان هر مورد عجیب دیگری توجه شما را به خود جلب می کند.

والدین باید چه کنند؟

برای کمک به کودکتان می توانید این موارد را انجام دهید:

ـ نیازی نیست که کودکتان همیشه درست و کامل و دقیق صحبت کند. اجازه دهید که صحبت کردن کاری تفریحی و لذتبخش باشد.

ـ هنگام صرف غذا زمانی را برای صحبت کردن اختصاص دهید. در این زمان ها از رادیو و تلویزیون دوری کنید.

ـ از ایجاد محدودیت ها و قوانینی مثل «یواش صحبت کن»، «کمی صبر کن» و «یک نفس عمیق بکش» خودداری کنید.

این نظرات، اگرچه با نیت خوب باشد، باعث کمرویی فرزندتان خواهد شد.

ـ وقتی کودکتان احساس ناراحتی می کند یا وقتی لکنتش افزایش می یابد از او نخواهید که صحبت کند یا با صدای بلند کتاب بخواند. به جای آن، در این زمان ها او را به فعالیت هایی تشویق کنید که نیاز به صحبت کردن زیاد ندارند.

ـ صحبت کودک خود را قطع نکنید یا به او نگویید که دوباره شروع کند.

ـ به کودک خود نگویید که قبل از صحبت کردن فکر کند.

ـ یک محیط آرام در خانه ایجاد کنید و بکوشید آرامش را در زندگی خانوادگی ایجاد نمایید.

ـ وقتی در حال صحبت با کودکتان هستید یا در حضور او با دیگران حرف می زنید، سعی کنید آرام و واضح صحبت کنید.

ـ با کودک خود تماس چشمی طبیعی برقرار سازید. سعی کنید که نگاه خود را از او برنگردانید و نشان ندهید که ناراحت شده اید.

ـ به کودک خود اجازه دهید که برای خودش صحبت کند و افکار و جملات خود را تمام کند. قبل از پاسخ دادن به سوال یا نظر کودک، اندکی صبر کنید.

ـ با کودک خود به آرامی صحبت کنید. این کار در واقع الگویی در اختیار او قرار می دهد که هنگام صحبت کردن، سریع حرف نزند و شمرده شمرده سخن بگوید و همین کار موجب روان شدن زبان او می شود.

در صورتی که به هر دلیل نگران نحوه صحبت کردن کودکتان هستید، مطمئن ترین راه، مشورت با یک متخصص گفتاردرمانی است، پس هر چه زودتر این کار را انجام دهید تا بعد افسوس نخورید.