مجله اینترنتی روزانه

/

سبک زندگی

/

پرخاشگری و دلایل آن در کودکان

[ آموخته, کودکی, مطالبی, مانند, حساس, مسئله, تضعیف, راتقویت, می‌توان, شکلی, می‌شود, دریافت, محیط, اکتسابی, آموختنی, رفتاری, رفتارها, اغلب, كودكان, دلایل, پرخاشگری, کارتون, فیلم, صورت, دختران, زنان, زن, کودک, کودکان, خانواده, اغلب رفتارها، پرخاشگری هم رفتاری آموختنی و اكتسابی است از محیط دریافت می‌شود، شكلی كه می‌توان آن راتقویت یا تضعیف كرد در مورد كودكان, ]

>>> تنوعی شگفت انگیز از ساعت های دیواری فانتزی و مدرن "" بیش از 150 طرح ""
خودت خونت رو دیزاین کن >> ورود به دنیای ساعت ها

پرخاشگری و دلایل آن در كودكان
اغلب رفتارها، پرخاشگری هم رفتاری آموختنی و اکتسابی است. از محیط دریافت می شود، شکلی که می توان آن راتقویت یا تضعیف کرد. در مورد کودکان مسئله بسیار حساس است، چون مانند تمام مطالبی که در کودکی آموخته می شود، رفتار پرخاشگرانه می تواند به شکلی ریشه دار و به شکل رفتار آموخته شده در وی تثبیت شود. کودکانی که سرمشق های پرخاشگر داشته اند، غالباً نسبت به دیگر کودکان پرخاشگرترند، این سرمشق ها می توانند والدین، افراد خانواده، شخصیت های محبوب کودک و حتی شخصیت های فیلم یا کارتون های خشن و با ریتم نامنظم باشند.

تحقیقات در این مورد نشان می دهد پسرهایی که برنامه های خشن اعم از فیلم و کارتون های خشن را دوست دارند، در ارتباطات فردی خود نیز با خشونت بیشتری رفتار می کنند. در حالی که پسرهایی که برنامه های فاقد خشونت را ترجیح می دهند هم رفتار متعادل تر و دور از خشونتی دارند. در بین دخترها هم گرایش و تمایل کمتری به مشاهده خشونت وجود دارد و به همین نسبت تقلید رفتار پرخاشگرانه هم کمتر است. در جوامعی که رفتار خشونت آمیز در میان زنان شایع یا پسندیده نباشد، طبیعتاً در برنامه های تلویزیون هم سرمشق های خشونت در قالب الگوی زن خشن کمتر است یا اصلاً وجود ندارد. به همین جهت احتمالاً سرمشق خشن و پرخاشگر نداشتن برای دخترها باعث تمایل کمتر دختران به خشونت می شود. به ویژه اینکه در چنین جوامعی رفتار خشونت آمیز در میان دختران تنها تقویت بلکه تشویق هم نمی شود.

یکی دیگر از بدآموزی فیلم ها- بازی های کامپیوتری وکارتون های خشونت بار، توسل به رفتار پرخاشگرانه در حل اختلاف های شخصی بین کودکان است.

صرفنظر از الگوسازی های منفی گاهی نداشتن عزت نفس کافی یا احساس رفتار غیرمنصفانه کودک را به خشونت متمایل می کند.

مطالعات نشان داده است که بین تماشای زیاد برنامه های خشونت بار تلویزیون در 9 سالگی همبستگی زیادی با میزان پرخاشگری در 19 سالگی وجود دارد.

احساس ناکامی هم خود دلیل بسیار محکمی برای توسل به پرخاشگری است. اما الزاماً ناکامی ها منجر به رفتار پرخاشگرانه نمی شوند و گاهی باعث انزوا یا واکنش های خنثی نظیر قربانی شدن توسط پرخاشگر می شوند.

شرایط و موقعیت های اجتماعی هم تشدید کننده یا تضعیف کننده پرخاشگری هستند.

مثلاً فقر، تبعیض، اختلاف طبقاتی فاحش اجتماعی، تراکم جمعیت، رفتار و دخالت مراجع قانونی در مواقع خشونت، و ارزش های فرهنگی هم به پرخاشگری و آموزه های آن دامن می زند. به این ترتیب نقش والدین به عنوان ناظر کیفی بر بازی های کامپیوتری- کارتون و فیلم هایی که برای کودکانشان مناسب می بینند بسیار سرنوشت ساز و تعیین کننده است. والدین باید از تشویق و ترغیب کودکان به خشونت و پرخاشگری حتی به شکل شوخی و تقلید جلوگیری کنند و رفتارهای منصفانه را تشویق کنند. خود پدر و مادر هم باید به عنوان الگوهای مهم و نیرومند رفتاری همراه با عزت نفس آرامش و تحلیل گر داشته باشند. توسل به رفتارهای قضاوتی شتابزده که منجر به رفتارهای آنی پرخاشگری در والدین می شود بسیار مخرب و آموزنده منفی است. اگر کودکان در والدین هیجان ملایم و مطابق با شرایط را ببینند می آموزند که به شتابزدگی و رفتار سائقی نیازی نیست.

در واقع رفتار سالم را خودبخود می آموزند. همانطور که بدون اینکه آگاه باشند زبان مادری را چگونه می آموزند، آرامش، عزت نفس، عدم تمای به خشونت و پرخاشگری را هم می آموزند و به محیط آرام و رفتار منصفانه عادت می کنند. حتی رعایت رفتار صورت خشن مانند اخم همیشگی، غرزدن، بدبینی، خرده گیری، قضاوت های فوری بدون دلیل از جانب والدین درکودکان بسیار کوچک هم تاثیر می گذارد و آنان را مطابق والدینشان اخمو و بدخلق می کند.